ХИКӘЯЛӘР (РАССКАЗЫ)

«була, Фәния, бәлки син үзең генә йөрергә өйрәнерсең, ничек уйлыйсың? Фәния мин риза дигәндәй башын селкеде. Карина шатлануын яшермәде: - Тагын да яхшы, ачкыч кулыңда, миндә леченияләр алам, тынычлап йөрермен, - дип китеп тә барды. Шәфкать туташы Фәнияне күрше бүлмәгә алып кереп әкрен генә караватка …»

«- Улым, Фәрит, мин әйткәннәр бәлки сиңа ошамас, тик бу юлы мин Карина хаклы дип уйлыйм. Ул бит үзенчә якын дустының гаиләсенә булышырга тели, моның ни гаебе бар? Улым бәлки бер өмет бирерсең ул кызга, ул бит Гөлчәчәкнең урынын алырга теләми, киресенчә, дусты өчен борчылып, ярдәм итәргә ашкына. - Әни…»

«- Хәлегезне белергә килдем. Фәния берничә көннән санаторийга бара, бәлки нәрсә белән булса да булышырмын дип уйладым. Бүген табибка барырга тиеш идегез, нинди хәбәрләр бар. Фәрит әйтим микән дип уйлап торды да: - Нәрсә булсын, табиб өйгә килде, бик мөләем хатын, санаторийдагы табибларга юллама язып …»

«Сынган агач (3) Гөлчирә ГАЛИМОВА Югалып калган ир, кызының башыннан сыйпады, бары Фәниянең генә тынычланасы килмәде. Фәрит кызының күзләренә туры карап: - Кызым, җир йөзендә йөзләгән кешенең тавышы бер-берсенә охшаган була, алай гына да түгел, җир шарының икенче башында нәкь менә сиңа охшаган кыз яш…»

«килеп чыга, өченче каттан егылып төшә. Бәхеткә бала күп яралар белән булса да исән кала. Чыннан да, вакыт дәвалый, вакыт һәрнәрсәне хәл итә. Менә Фәнияне дә, бер атнадан санаторийга барып, дәваланып бетергә дип юллама биреп, хастаханәдән чыгаралар. Фәритнең әти-әнисе, Фәнияне авылга кайтарырга ничек…»

«Алланың рәхмәте һәр кеше өчен сынауларын аерым бирә. Кемгәдер өеп бәхет биргәндә, кемгәдер ачы күз яшьләре түгәргә туры килә. Кемдер язмыш юлыннан җиңел атласа, кемнеңдер атлаган вакытта аягын чала, ега. Нигә соң язмыш һәркемгә тигез бүленми дип күпләр сорау бирә. Кулда бармаклар тигез булмаган кебе…»

«Фәния берсүз дәшми әтисенә карап ятты да, ян-ягына каранды. Фәрит аңлады, бала әнисен эзли. Тик ничек һәм нәрсә әйтсен ул? Ләкин дәшми калып та булмый. Фәрит әкрен генә: - Беләм, кызым, әниең яныбызда юк. Син... син дә беләсең, әйе, язмыш җиле безнең әниебезне алды. Тик... тик кызым ул безне күктән …»

«Сынган агач (2) Гөлчирә ГАЛИМОВА Әллә яңгыр, әллә күз яшьләре, Тамчы булып ага битемнән. Йөрәк әрнүләрен бастыра алмыйм, Чыгара алмыйм сине исемнән. Әй сызлый ла, әрни минем йөрәк, Вакыт үтсә дә бер дә туктамый, Син бәгьрем ерак, ә минем җаным Тынычланырга бер дә уйламый. Әле кайчан гына йөрдек җитә…»

«- Ә нәрсә әйтеп була? Ул үзе дә авыр хәлдә иде бит, кызганыч, тик ул да үлде. Бер яктан караганда аның да гаебе юк кебек. Аның кисәк йөрәге тотып алган, шул халәттә дә машинасын туктатырга теләгән диләр, тик булдыра алмаган. Урамда бозлавык булуы да ярдәм иткән, машина бар көченә тукталышка таба бор…»

«- Мин аңлыйм сине Фәрит, әйе, без Гөлчәчәк белән дуслар гына идек, тик мин дә бик сагынам Гөлчәчәкне, мин дә бик борчылам. Фәрит, син миңа бәйләнчек хатын дип тә әйтә аласың, тик мин дустым хакына гел сезнең яныгызда булырмын, һәрвакыт ярдәм итәрмен. Дуслар алар авыр чакта гына беленә, чын дус булар…»

«Бүре балалары (хикәя) Әмир ӘМИНЕВ 1. Улау янә кабатланды. Актырнагының менә ничә көн инде дәвам иткән сәер кыланышының сәбәбен Сәкинә һич аңлый-төшенә алмаган иде, менә хәзер күзенә йокы керми башлагач аңлагандай итте: ул ата эт тели бит! Әнә тавышы нинди ялварулы, инәлгеч, әйтерсең аны китерүне Сәк…»

«Утын-печән китергәннән соң, бу егет, Иван-Ваня (шаярып кына Сәкинә аны шулай атады), өйләренә сугыла башлады бит. Сәбәбен дә таба: машина кирәкмиме, берәр җиргә барырга түгелме, су яки әйрән генә эчереп чыгарсагызчы… Кичке уеннарда, иркенәеп китеп, аның биегәнен карап утыра, аннан озатып куя, иптәшл…»

«https://max.ru/club44628293 Тормыш җилләренең Max төркеменә рәхим итегез. Сез бу төркемдә шигырьләр, хикәяләр һәм төрле язмалар күрә алачаксыз☺️ Язылыгыз үкенмәссез🤭 👇 https://max.ru/club44628293»

«Таш калада баш кала... (роман) АХИР 1. Бәхетсез җаннар — Син миңа кияүгә чыгасыңмы, юкмы? — Чыгам. — Кайчан? — Әгәр авылдан китсәң... Ташландык авыл йортының биек, авыш бусагасына менеп кунаклаган егет һәм кыз авылдан китү-китмәү турында әнә шулай гәп куерталар иде. Таза гәүдәле, нык бәдәнле, җитди …»

«буена рәхмәтлемен, әнием...» Җаны күк белән җир арасында үзенә урын эзләсә дә, Рәфия карчык кызын ишетте. Бармакларын чак кыймылдатып кызының күз яшьләрен сөрткәндәй итте. Йөрәген таудай басып торган йөген бушаткач, хәтта җиңел сулап та куйгандай булды. Гөлкәй үрелеп әнисенең күзләренә карады. Йөзен…»