Топ публикаций — «ХИКӘЯЛӘР (РАССКАЗЫ)»

«Бүре балалары (хикәя) Әмир ӘМИНЕВ 1. Улау янә кабатланды. Актырнагының менә ничә көн инде дәвам иткән сәер кыланышының сәбәбен Сәкинә һич аңлый-төшенә алмаган иде, менә хәзер күзенә йокы керми башлагач аңлагандай итте: ул ата эт тели бит! Әнә тавышы нинди ялварулы, инәлгеч, әйтерсең аны китерүне Сәк…»

«Утын-печән китергәннән соң, бу егет, Иван-Ваня (шаярып кына Сәкинә аны шулай атады), өйләренә сугыла башлады бит. Сәбәбен дә таба: машина кирәкмиме, берәр җиргә барырга түгелме, су яки әйрән генә эчереп чыгарсагызчы… Кичке уеннарда, иркенәеп китеп, аның биегәнен карап утыра, аннан озатып куя, иптәшл…»

«https://max.ru/club44628293 Тормыш җилләренең Max төркеменә рәхим итегез. Сез бу төркемдә шигырьләр, хикәяләр һәм төрле язмалар күрә алачаксыз☺️ Язылыгыз үкенмәссез🤭 👇 https://max.ru/club44628293»

«Таш калада баш кала... (роман) АХИР 1. Бәхетсез җаннар — Син миңа кияүгә чыгасыңмы, юкмы? — Чыгам. — Кайчан? — Әгәр авылдан китсәң... Ташландык авыл йортының биек, авыш бусагасына менеп кунаклаган егет һәм кыз авылдан китү-китмәү турында әнә шулай гәп куерталар иде. Таза гәүдәле, нык бәдәнле, җитди …»

«буена рәхмәтлемен, әнием...» Җаны күк белән җир арасында үзенә урын эзләсә дә, Рәфия карчык кызын ишетте. Бармакларын чак кыймылдатып кызының күз яшьләрен сөрткәндәй итте. Йөрәген таудай басып торган йөген бушаткач, хәтта җиңел сулап та куйгандай булды. Гөлкәй үрелеп әнисенең күзләренә карады. Йөзен…»

«Хәерле көн, барыгызга да! Авторлар ничек яза, без шулай куябыз.»

«егетнең, беркөн кабул итте. Әтисеннән, күрше-күлән күзеннән яшеренеп, кайда булса, шунда дигәндәй очрашып йөри торгач, урак тәмамлануга барды, тегеләрнең кайтыр вакытлары да якынайды. Килермен, отпуск алу белән килермен дә алып китәрмен, диде, хушлашканда. Ниһаять, котылам дигән нәрсә юк иде сүзләре…»

«Соңгы сер (хикәя) Физәлия ДӘҮЛӘТГӘРӘЕВА Авыру әнисенең янында утырган Гөлкәй, аның өзеп-өзеп ыңгырашканын ишетеп, сискәнеп китте һәм юрганын көйләп япты да йомшак кына дәште: «Әни, бик авыртынасыңмы? Әллә укол куябызмы соң?» Рәфия карчык авырлык белән күзләрен ачты. Яшәү чаткысы сүнә барган карашын …»

«әллә әнисенең тик ятуына канәгатьсезлек белдереп, әллә безне урманга илт дип тарткаладылар, өстендә йөрделәр, түшләре-иңбашлары белән эттеләр. Ул арада Сәкинәнең тәне кызышып авырып китте. Хәле бетте, температурасы күтәрелде, буыннары сызлый. Улына, шулай ит, болай ит дип, күрсәтмәләр бирде дә, аксы…»

«Бүре балалары (хикәя) Әмир ӘМИНЕВ 2. Иван-Ваня кайтып киткәч, Сәкинәнең өзгәләнүләре. Аптырады, берәр якка чыгып китим яки янына барыйм микән әллә, дип тә карады, асылынырга, суга ташланырга да уйлады. Җитмәсә, озакламый авылда төрле хәбәр таралды, хәер, аның тынганы да булмады инде, янәсе, шофёрлар…»